Mijnheer de Voorzitter!

Nederland leeft met water, daar zijn we ons in Zuid-Holland goed van bewust, ook wanneer Postbus 51 ons daar niet van tijd tot tijd aan herinnert. De strijd tegen het water gaat door, evenals de strijd óm het water. De komende jaren zullen we daar in deze Staten nog regelmatig over spreken.

Het Bestuursakkoord Water dat afgelopen voorjaar is gesloten vormt de basis waarop wij de komende jaren verder kunnen werken. D66 Zuid-Holland is het eens met de uitgangspunten van het akkoord: het verminderen van de bestuurlijke drukte en de betrokkenheid maximaal twee bestuurslagen per taak. Het Bestuursakkoord is daarmee in lijn met de kerntakendiscussie zoals die ook in de provincie Zuid-Holland is gevoerd.

De punten waar wij minder gelukkig mee zijn, hebben niet direct betrekking op het provinciaal beleid. Desalniettemin zijn onze zorgen wel punten waar het College aandacht voor kan vragen in haar overleggen met de andere bestuurslagen. Achtereenvolgens zal ik ingaan op de rol van de provincies na het Bestuursakkoord, het kostenaspect en de toekomst van de waterschappen.

Rol provincies

De rol van de provincie in het waterbeleid wordt kleiner. Er is straks geen provinciaal waterplan meer. Het provinciaal waterplan 2009 is dus niet alleen het eerste provinciaal waterplan, maar ook het laatste. In plaats daarvan worden straks afspraken met de individuele waterschappen gemaakt om beleid en beheer op elkaar af te stemmen. Hebben de Staten nog een rol in dat proces of wordt dit puur een GS-aangelegenheid?

Het belangrijkste instrument voor de provincie is het nieuwe integrale omgevingsplan. D66 Zuid-Holland is benieuwd naar de uitwerking hiervan en gaat er vanuit dat de Staten daar in deze periode nog uitgebreid over komen te spreken.

Kosten

Een van de belangrijkste uitgangspunten van het bestuursakkoord is kostenbesparing. In 2020 moet een doelmatigheidswinst van 750 miljoen euro per jaar worden behaald. D66 is hier sceptisch over. Het gaat om een zeer fors bedrag aan besparingen, zonder dat de kwaliteit van de dienstverlening daar onder zou moeten leiden.

Wij vragen ons af hoe realistisch de besparingsdoelstelling is, zeker in combinatie met het streven naar een gematigde stijging van de lokale lasten. Exacte cijfers zijn voor zover wij hebben kunnen nagaan nog niet beschikbaar, maar er circuleren geruchten van een mogelijke stijging met negen of tien procent. Zo’n percentage is wat D66 Zuid-Holland betreft zeker niet gematigd.

Een belangrijke kans voor kostenbesparing zou verdere integratie van de waterschappen kunnen zijn. Een verdere bestuurlijke integratie is ook wat D66 Zuid-Holland betreft nu niet aan de orde. Zuid-Holland heeft immers nog maar net de laatste herindeling afgerond. Wel zien wij nog mogelijkheden in een verbeterde samenwerking tussen de waterschappen en andere overheden (ook onderling), bijvoorbeeld door verdere integratie van de back offices. Die mogelijkheid wordt ook geopperd in het evaluatierapport over de herindeling waterschappen van BMC. Ik denk dan bijvoorbeeld aan betere afstemming van investeringen en uitvoering van onderhoud en een verdere integratie van de administratieve kant van de dienstverlening zoals de belastingheffing (nu al het geval in Schieland-Krimpenerwaard en Delfland).

D66 steunt de motie op dit punt die al door de VVD is aangekondigd. 
 

Waterschappen

Ik blijf nog even bij de waterschappen. D66 Zuid-Holland-fractie ziet uit naar de uitgewerkte afspraken tussen provincie en waterschappen over de hernieuwde samenwerking. 

Tegelijkertijd betreurt onze fractie het dat ook voor de waterschappen de deur naar een discussie over een andere bestuurlijke toekomst van Nederland voor de komende jaren in het slot is gegooid. Ons ideaal is en blijft dat de waterschappen opgaan in de provincies en als zelfstandige bestuurslaag worden opgeheven. Helaas, tussen droom en daad staan wetten in de weg, en nu ook bestuursakkoorden.

De grootste bestuurlijke verandering die nu wordt voorgesteld in het bestuursakkoord is het afschaffen van de directe democratie. Voortaan moeten de gemeenteraden maar stemmen voor het waterschapsverkiezingen, zoals dit huis dat doet voor de Eerste Kamer. Als we de waterschappen dan toch als bestuurslaag moeten behouden, dan zien wij ook graag directe verkiezingen. D66 Zuid-Holland hecht aan democratische legitimatie zolang bestuurslagen bestaan. 

Het wetsvoorstel voor aanpassing van de verkiezingen is nog niet gepresenteerd en er is ook nog geen gezamenlijk standpunt van de provincies over deze wijziging (anders dan het tekenen van het bestuursakkoord). Wij roepen het College daarom op om in de contacten met het Rijk en het IPO in vervolg op dit bestuursakkoord te pleiten voor het handhaven van de directe verkiezingen en deze in de toekomst te laten samenvallen met de gemeenteraadsverkiezingen. Dat is ook het pleidooi van de waterschappen zelf. Zo krijg je zowel de door het Rijk gewenste bestuurlijke koppeling tussen gemeenten-waterschappen, en behoud je tegelijkertijd de democratische legitimatie van de waterschappen. Bovendien vergroot je de opkomst waterschapsverkiezingen aanzienlijk. Kiezers hoeven namelijk alleen een tweede stembiljet in te vullen als ze toch al stemmen voor de gemeenteraad. Wij verwachten dat samenvallende verkiezingen bovendien goedkoper zullen zijn. Tot slot zal een direct gekozen bestuur naar verwachting ook meer verantwoordelijkheid nemen bij het beperken van de kostenstijging. Burgers kunnen hun vertegenwoordigers dan immers direct afrekenen voor een te hoge stijging. Kan GS toezeggen te blijven pleiten voor directe verkiezingen? Ik heb hier zo nodig een motie voor achter de hand.

Mijnheer de Voorzitter, de D66-fractie ziet de beantwoording door de gedeputeerde met belangstelling tegemoet.

Op 2 september brachten collega-Statenlid Rosa van der Tas en ikzelf een langverwacht werkbezoek aan de Oostvlietpolder, de laatste polder binnen de Leidse gemeentegrenzen. Over deze polder bestaat al jarenlang discussie. Er liggen plannen voor een nieuw bedrijventerrein, vlak langs de A4. Aan de rand van de polder staat studentenhuisvesting gepland. En door weer een ander deel van de polder zou over een paar jaar de Rijnlandroute moeten lopen. Op die manier blijft er dus weinig van de polder over. Al in de vorige periode heeft de D66-fractie gepleit voor het groen houden van de Oostvlietpolder. Vlak voor de verkiezingen werd nog een voorstel van Geertjan Wenneker aangenomen om de plannen voor het nieuwe bedrijventerrein definitief te schrappen.  

Rosa en ik zijn na het werkbezoek gesterkt in onze wens om de polder groen te houden. Het is een prachtig gebied, dat niet alleen uitermate geschikt is voor weidevogels, maar zeker ook voor recreanten. Een deel van het gebied wordt inmiddels ingericht met fiets- en wandelpaden, waardoor de Oostvlietpolder beter toegankelijk wordt voor de Leidenaar. Plannen voor nog een paar fiets- en wandelpaden moeten er op termijn voor zorgen dat de Oostvlietpolder een natuurlijke schakel wordt tussen de Vlietlanden en landgoed Cronesteyn. D66 steunt deze plannen en zal in Provinciale Staten blijven proberen om de Oostvlietpolder groen te houden. Dat wordt niet makkelijk, zeker niet in combinatie met de aanleg van de Rijnlandroute waar ook onze handtekening onder staat. Wij blijven echter op zoek naar mogelijkheden om de schade aan het gebied zoveel mogelijk te beperken.

Een van de leukste dingen van het Statenlidmaatschap vind ik de kans die je krijgt om te herontdekken hoe mooi Zuid-Holland eigenlijk is.

Werkbezoeken zijn hiervoor een ideaal middel. Zowel alleen als in fractieverband of met een Statencommissie trek ik zo vaak mogelijk het buitengebied in om nieuwe stukjes groen te bekijken en te praten met eigenaren, beheerders en gebruikers. De natuur in Zuid-Holland blijkt helemaal niet zo ontoegankelijk te zijn als sommige mensen beweren.

Kaasboerderij

Eind augustus bracht ik met de collega’s van de commissie Groen en Water een bezoek aan de kaasboerderij van de familie Van Leeuwen in Zoeterwoude. Samen met de boeren in hun omgeving hebben zij ervoor gezorgd dat het boerenland goed toegankelijk is voor recreanten. Er zijn vele kilometers wandelroute aangelegd, onder meer met geld afkomstig uit het bedrijfsleven. Wandelaars kunnen daarna mooi bij een van de boerderijen proeven van de streekproducten en wat lekkers voor thuis meenemen. Zo profiteren zowel de boer als de recreant.

Ackerdijkse Plassen

Een tweede werkbezoek van dezelfde commissie vond plaats bij de Ackerdijkse Plassen in Midden-Delfland, een klein stukje groen dat dapper standhoudt tegen de oprukkende verstedelijking. De plassen liggen vlak naast de snelweg en het vliegveld, maar toch kun je er zonder moeite genieten van het natuurschoon en zelfs de stilte. Het gebied wordt bovendien gebruikt door veel verschillende vogels om te broeden en te fourageren. Met een aantal natuurbeheersorganisaties, waaronder Natuurmonumenten en het Zuid-Hollands Landschap, sprak de commissie over het belang van bereikbare en toegankelijke recreatiegebieden dicht bij de stad. Om het voor recreanten makkelijker maken de rust en ruimte van de natuur op te zoeken, zouden bijvoorbeeld wandel- en fietspaden naar de groengebieden al in de stadscentra kunnen beginnen. Dat soort ontwikkelingen zou de provincie nog veel meer mogen stimuleren.

Dit stukje schreef ik voor de website van de Provincie Zuid-Holland.

Zoals ik eerder al opgelucht twitterde: het reces is voorbij. En dat was vandaag goed te merken. De eerste Statendag na het reces kende meteen een volle agenda. Niet alleen diende ik samen met onze fractievoorzitter Geertjan Wenneker een serie statenvragen in over het functioneren en voortbestaan van het Interprovinciaal Overleg, er was ook nog een gewone commissievergadering Verkeer & Milieu. Dat werd vanochtend nog voorafgegaan door een werkbezoek in Zoeterwoude.

Het werkbezoek was georganiseerd door Veelzijdig Boerenland, een organisatie die samen met de agrarische natuurverenigingen en de aangesloten boeren manieren zoekt om het platteland ook groen te houden. De bijna 4000 aangesloten boeren in Noord-Holland, Zuid-Holland en Utrecht proberen elk op hun eigen manier een bijdrage te leveren aan het landschap en natuurbeheer. Hun uitgangspunt is dat kwaliteit moet worden toegevoegd aan de eigen omgeving, bijvoorbeeld door deze toegankelijk te maken voor recreanten of consumenten. Zo zijn rondom de kaasboerderij van de familie Van Leeuwen, waar we vanochtend op bezoek waren, uitgebreide wandelroutes door de weilanden aangelegd om het gebied aantrekkelijk te maken. Bovendien kunnen de wandelaars dan meteen een stuk kaas voor thuis meenemen.

Wat mij vooral bij is gebleven van het bezoek is het enthousiasme waarmee de vertegenwoordigers van Veelzijdig Boerenland over agrarisch en particulier natuurbeheer spraken. Natuurlijk speelt geld daarbij een rol, zo gaven ook zij toe. Maar het is geen doel op zich. De agrarische ondernemers zijn vaak bereid ook zonder uitgebreide subsidies of inkomenssteun een bijdrage te leveren aan het natuurbeheer, mits zij de ruimte krijgen om hun bedrijf op een rendabele wijze te exploiteren. Daar ligt een taak voor de politiek, want vaak zorgen lokale en provinciale regels, onder meer op het terrein van ruimtelijke ordening, ervoor dat die ruimte er niet of onvoldoende is.

Ik denk ook echt dat een goede samenwerking met de agrarische sector de komende jaren hard nodig is, willen we in Zuid-Holland meer recreatiemogelijkheden in het groen creëren. Want hoewel er nog veel meer mooie plannen liggen voor de aanleg van nieuwe bossen en andere natuurgebieden, het geld hiervoor lijkt verder weg dan ooit. Het werkbezoek van vandaag heeft mij in elk geval stof tot nadenken opgeleverd. In de discussies in de commissie Groen & Water de komende maanden kan ik de ideeën van Veelzijdig Boerenland ongetwijfeld goed gebruiken!

De Zuid-Hollandse D66-fractie wil dat er in Zuid-Holland een debat wordt gevoerd over het functioneren en het voortbestaan van het Interprovinciaal Overleg (IPO). Daarom hebben de Statenleden Paul Breitbarth en Geertjan Wenneker vragen gesteld aan het provinciebestuur om meer inzicht te krijgen in de meerwaarde van dit samenwerkingsorgaan.

Het IPO is traditioneel de belangenbehartiger van de gezamenlijke provincies en vertegenwoordigt hen onder meer in onderhandelingen met het Rijk. Sinds de laatste verkiezingen neemt de kritiek op het IPO vanuit diverse provincies echter toe. Noord-Holland en Drenthe zijn zelfs aan het bekijken welke mogelijkheden er zijn om uit het IPO te stappen. De D66-fractie in Zuid-Holland wil zo ver nog niet gaan, maar wil wel meer informatie over de voor- en nadelen van het IPO-lidmaatschap, zowel financieel als beleidsmatig. Op basis van de feiten kan vervolgens een debat worden gevoerd over de toekomst van Zuid-Holland in het IPO.

Statenlid Breitbarth: “Ik begrijp de kritiek op het IPO. De organisatie zou een belangenbehartiger voor de provincies moeten zijn. De laatste tijd heeft het IPO echter steeds meer moeite die rol waar te maken door de grote interne verdeeldheid, met name over de verdeling van het geld.” De D66-fractie vraagt zich bovendien af wat de rol van het IPO nog kan zijn wanneer één of meerdere provincies het Overleg zouden verlaten.

Breitbarth en Wenneker vragen het College van Gedeputeerde Staten om uiterlijk in november, voorafgaand aan de provinciale Algemene Beschouwingen, met een visie op het IPO te komen.

De ingediende schriftelijke statenvragen

Het is inmiddels een aantal dagen later en vooral een groot aantal treinkilometers verder, en ik ben aangekomen in bruisend Belgrado. De hoofdstad van Servië is de meest levendige stad die ik tot nu toe ben tegengekomen.

Maar eerst terug naar Zagreb, Kroatië, waar ik het afgelopen weekend heb doorgebracht. Het is vooral een stad om rustig van te genieten. Een beetje slenteren door de mooie straten, mensen kijken vanaf een van de vele terrasjes en verkoeling zoeken in het park. Zagreb is duidelijk een stad, een heel verschil met Banja Luka. Dat noemt zichzelf ook een stad (en dat zou het met 250.000 inwoners ook wel moeten zijn), maar het centrum stelt maar weinig voor. Een gemiddeld Nederlands dorp heeft een duidelijker centrum met betere voorzieningen. Het enige dat in Banja Luka echt opvalt, is de gloednieuwe orthodoxe kathedraal midden in het centrum. Waarschijnlijk gebouwd met Russisch geld en – volgens mij – vooral bedoeld om duidelijk te maken wat nu het heersende geloof is in de Republika Srpska. Vanuit de trein zag ik in veel meer dorpen en stadjes vergelijkbare gloednieuwe orthodoxe kerken, terwijl de huizen er vaak nog in een treurige staat verkeren. Een opmerkelijk gezicht!

Banja Luka stelde dus eigenlijk maar weinig voor. Ik ben daarom na een dag al doorgereisd naar Doboj. Niet omdat dat nou zo’n mooie stad zou zijn (hoewel oom daar twee gloednieuwe kerken staan), maar vooral omdat Doboj een betere aansluiting met Belgrado heeft. Vanuit de trein kreeg ik in twee dagen wel een prachtig uitzicht over Bosnië. Het is een erg groen land, met prachtige bergen en heuvels, eindeloze velden met maïs en verscholen riviertjes. Een uitzicht om van te genieten. Na Doboj wordt het landschap echter al snel saaier. Het nog niet zo lang geleden zwaar bevochten Oost-Slavonië is niet veel meer dan een eindeloze vlakte met graan en – opnieuw – maïs, maar dan zonder het mooie groen eromheen of op de achtergrond.

En dan komt Belgrado in zicht, duidelijk een grote stad, met veel lelijke oostblok-hoogbouw afgewisseld met gloednieuwe kantoorgebouwen. Een duidelijk contrast, vooral wanneer aan de andere kant een soort sloppenwijken opdoemen waar de Servische Roma hun dagen (moeten) slijten. Ik ben benieuwd wat deze stad, behalve hoge temperaturen, verder nog gaat brengen…

Na een aantal weken plannen en voorpret was het afgelopen dinsdag dan toch echt zover: tijd om mijn eerste Interrail-avontuur te beginnen. Een avontuur, maar toch wel met een beetje luxe. Het is tenslotte vakantie…

Om 21 uur ’s avonds kon ik in Utrecht instappen in mijn eigen coupeetje om de volgende ochtend redelijk uitgerust wakker te worden in München. De treinreis begon overigens in Balkans-stijl: direct een uur vertraging bij aankomst. Gelukkig had ik nog genoeg tijd om mijn overstap naar Ljubljana te halen: een prachtige treinreis dwars door Oostenrijk en dus dwars door de Alpen. Vanuit de trein was het dus vooral genieten van het uitzicht op de bergen, de kleine riviertjes en de kleine dorpjes. Na wederom een overstap (en opnieuw een uur vertraging) kwam ik tegen zessen dan toch aan op de eerste bestemming. De Kroatische Kvarner-kust, waar ik in Opatija mijn eerste vakantiedagen zou doorbrengen. Blauwe lucht en blauwe zee: een ideaal begin!

De eerste paar dagen heb ik vrij weinig gedaan, en dat was nou net de bedoeling! Veel gelezen, een beetje gezwommen en genoten van de zon. Een hele fijne tussenstop, op weg naar de eerste echte bestemming: Zagreb. Vrijdagmiddag zou ik in de trein naar de Kroatische hoofdstad stappen, maar niets bleek minder waar. Op het moment dat de trein had moeten vertrekken werd alleen omgeroepen dat de trein nog wel even op zich zou laten wachten. Dat is althans wat een van de vele medereizigers voor mij vertaalde. Er kwam in elk geval geen trein. En een uur later was er nog geen trein. Wel bleek er opeens een bus voor het station te staan, die alle reizigers naar een volgend station zou brengen, waar dan toch echt de trei op ons zou wachten. En jawel, er kwam een trein. En nog wel een met airconditioning, wat met de temperaturen hier boven de 30 graden toch best wel lekker was! Met horten en stoten ging het vervolgens naar Zagreb. Even voor half twaalf ’s avonds, zo’n tweeënhalf uur na de geplande aankomsttijd, reed mijn trein het station binnen.

Ach ja, het spoor op de Balkan stelt niet al te veel meer voor sinds de oorlog vijftien jaar geleden. Vertraging hoort er dus bij. Ik hoop alleen dat het later deze week, als ik een aantal overstappen heb om van Banja Luka naar Belgrado te komen, goed zal gaan…

Vandaag (zaterdag) heb ik Zagreb verkend. Een mooie stad, die het midden houdt tussen Wenen en Praag qua sfeer en opzet. Mooie Habsburgse gebouwen, brede lanen en kleine straatjes, prachtige parken en vriendelijke mensen. Dat is wel in vogelvlucht de indruk van zo’n eerste dag. Later volgt vast nog wel meer. Voor wie benieuwd is, heb ik een eerste selectie foto’s online gezet. Zie hier.

Als politicus wil je natuurlijk altijd je gelijk halen. Maar dat lukt helaas niet altijd. Gisteren kreeg ik de antwoorden op de vragen die ik stelde over de Weerlanerpolder in Hillegom. En eerlijk gezegd viel dat best tegen…

De Weerlanerpolder is zoals ik eerder al schreef een mooie polder waar nu een groot aantal weidevogels zit. De gemeente Hillegom wil door deze polder een nieuw fietspad aanleggen, waardoor de vogels verstoord zullen worden en er nauwelijks nog broedgebied overblijft. Omdat er voor de aanleg van het fietspad een provinciale subsidie wordt verstrekt, vroeg ik het college van Gedeputeerde Staten of er aan die subsidie geen voorwaarden verbonden konden worden om het vogelgebied te beschermen.

Uit de antwoorden blijkt dat dit niet meer kan, om twee redenen. In de eerste plaats is de Weerlanerpolder niet bestempeld als natuurgebied, maar als recreatiegebied. Dat het ook een weidevogelgebied is, heeft blijkbaar in het verleden bij het vaststellen van de Provinciale Structuurvisie geen rol gespeeld. Een gemiste kans wat mij betreft, maar daar is op korte termijn weinig aan te doen. Voor een herbestemming is bovendien meewerking van de gemeente Hillegom nodig en die lijkt juist te hechten aan de recreatiebestemming. De tweede reden dat er nu geen voorwaarden meer aan de subsidie kunnen worden gesteld is simpelweg dat de subsidie al is verleend. Met terugwerkende kracht voorwaarden stellen kan natuurlijk niet. 

Ik vind het jammer dat mijn vragen vooralsnog weinig effect hebben op de bescherming van het weidevogelgebied in de Weerlanerpolder, maar zal blijven zoeken naar oplossingen. De bal ligt nu vooral bij de gemeente Hillegom. Hopelijk zullen zij alsnog kiezen voor een ander tracé voor het fietspad. Voor mij is dit ook meteen een wijze les: plannen van de provincie vereisen een goede toets op voorhand, ook aan natuurdoelstellingen. 

In zijn allereerste persconferentie als minister-president, nu zo’n driekwart jaar geleden, had Mark Rutte er de mond vol van. In Nederland moest afspraak weer afspraak worden. Een land waar grenzen en regels die door de meerderheid van de politiek zijn afgesproken, ook daadwerkelijk worden uitgevoerd. Het afgelopen jaar is die uitspraak al vele malen aangehaald door poltici van vele partijen. Afspraak blijkt bij dit kabinet namelijk steeds vaker helemaal geen afspraak te zijn. 

Het meest recente voorbeeld is de voortslepende discussie over de ontpoldering van de Zeeuwse Hertogin Hedwigepolder langs de Westerschelde. Staatssecretaris Bleker presenteerde vrijdag met de hem bekende bravoure de nieuwste alternatieve plannen om de ontpoldering van de door het CDA geliefde polder te voorkomen. Een paar kilometer verderop waren nog twee andere polders beschikbaar waarmee ook wel hetzelfde resultaat kon worden behaald: fatsoenlijke natuurcompensatie langs de Westerschelde. Bleker ging alleen even aan een aantal problemen voorbij. Zo waren deze polders - de Schorepolder en de Welzingerpolder - eigenlijk al bestemd als natuurcompensatie voor een ander gebied. Het uitgestelde, maar niet geschrapte, plan voor een nieuwe containerterminal in de haven van Vlissingen. En misschien nog wel belangrijker: het verdrag dat Nederland met Vlaanderen heeft gesloten over de verdieping van de Westerschelde. 

In 2005 sloten de Nederlandse en Vlaamse regering een serie verdragen om de scheepvaart op de Westerschelde en de positie van de haven van Antwerpen te verbeteren. De vaargeul zou worden verdiept en om de nadelige milieu-effecten te compenseren zou op een aantal plaatsen nieuwe natte natuur worden gecreëerd. Welke plaatsen hiervoor in aanmerking zouden komen werd eveneens in het verdrag vastgelegd. En ondanks een jarenlange discussie in het Nederlandse parlement, werden de verdragen  in de zomer van 2008 definitief goedgekeurd. Er ligt dus een bindende afspraak met Vlaanderen, die volgens de spelregels van Mark Rutte gewoon zou moeten worden uitgevoerd. Pacta sunt servanda, zo luidt ook een van de oudste basisbeginselen van internationaal recht. 

Vlaanderen is boos dat Nederland de gemaakte afspraken niet wil nakomen. Terecht, wat mij betreft. Bleker zou er goed aan doen om nog eens bij zichzelf te rade te gaan en zijn altnatieve plan terug te trekken. Dat zou niet alleen de relatie met Vlaanderen goed houden, het scheelt ook nog eens een hoop geld. Vlaanderen zou namelijk voor 80 miljoen euro meebetalen aan de ontpoldering van de Hedwigepolder. Wanneer de alternatieve plannen niet op Vlaamse steun kunnen rekenen, kan Bleker echter naar dat geld fluiten. Dat zal dan dus uit zijn eigen natuurbegroting moeten komen, waar na de bezuiningsslag toch al niet meer heel veel van over is. 

Ik hoop dat het kabinet zich alsnog aan de eigen spelregels gaat houden. Nederland zou weer een land worden waar afspraak ook afspraak is. Toch?

(Source: volkskrant.nl)